Bebekler doğuştan şaşkınlık, acı, öfke ve acıma gibi duygulara aşinadır. Tüm bu duygular çocuklarda korkunun temelini oluşturur. Çocuğun herhangi bir durumda irkilmesi ağrıya neden oluyorsa bu tepkiye korku denir. Çocuklarda üç temel korku türü vardır.
Ayrılık korkusu: Bebekte bu korku anneden başlar. Çocuk annesini ortalıkta göremiyorsa kaybolduğunu düşünür ve ayrılma korkusu yaşar.
Yıkım korkusu: Bu korku, çocukların çevrelerinden gelen fiziksel tehlikelere karşı kendilerini çaresiz hissettiklerinde ortaya çıkar. Örneğin çocukların hayvanlardan korkması bu korkunun bir örneğidir.
Suçluluk korkusu: Çocuk bu korku içinde annesine sahip çıkar, ona aşık olur ve babasını ortadan kaldırmak ister. Çocukların korkuları ilk önce somut olaylara bağlı olarak ortaya çıkar. Daha sonra insan ilişkilerine ve sosyal hayata bağlı olarak kendini gösterir. Çocuklarda korku oluşumu talihsiz bir deneyimden sonra gerçekleşir. Örneğin, aniden ortaya çıkan ve ısıran bir köpek gibi beklenmedik bir olay. Çocuklardaki korkular da bir ebeveynden öğrenilebilir. Örneğin annesi örümcekten korkan bir çocuk, örümcekten korktuğunu annesinden öğrenir. Tıpkı bu korkuda olduğu gibi, çocuklar korkuyu duyarak alırlar. Örneğin bir aileye sürekli olarak kedilerin nankör olduğu ve tırmalayabildiği söylenirse çocuk kedilerden korkmayı öğrenir.
Doğru yönlendirildiğinde korku kötü bir şey değildir. Çocuklar korkularıyla karşılaşabilecekleri risklerin farkındadırlar ve risklere karşı önlem alırlar. Böylece korkular, çocukların hayati içgüdülerini geliştirmelerine yardımcı olur. Ancak bazı korkular fobilere dönüşebilir. Yetişkinlikte sorunlara neden olabilir. Bu gibi durumlarda çocuğu dinlemek, korkularını anlamak ve bunlara çözüm bulmak gerekir.
katip:Betül Şahin
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]