Boşanmadan sonraki ilk 1,5 yılda eşlerde ve çocuklarda çok karmaşık psikolojik sorunlar ortaya çıkıyor. Çocuklar topluma uyum sağlamakta zorlanırlar, okulda başarısız olurlar, saldırgan ve itaatsiz olurlar.
Çocuklar, genç yaşlarına oranla boşanmadan daha çok etkilenmektedir. Özellikle 6-8 yaş arası boşandığını algılayan çocuklar, ebeveynlerinden birine öfke, diğerine saldırganlık duyabilirler. 9-12 yaş arası çocuklar boşanmadan daha az etkilenir. Boşanmayı ebeveynlerinin gözünden izleyebilirler.
Boşanmadan kendilerini sorumlu hissetmiyorlar. Ancak ebeveynlerinden birine bağlıyken diğerine karşı karışık duygular besliyorlar. Bu nedenle ebeveyn seçmekte zorlanırlar. Bu çocuklar diğer ailelerin çocuklarına göre daha çekingen, ihmalkar, kibirli ve kavgacıdır.
Ergenlik çağındaki çocuklar boşanmaya birçok açıdan bakabilir. Bazı gençler boşanmanın üzüntüsünü yaşarken, diğerlerinin duygusal desteğe ihtiyacı olabilir. Bazıları boşanmanın sorumluluğundan kaçarken, diğerleri ailede önemli bir sorumluluk üstlenmekten mutlu olur.
Çocuk iki yaşına gelmeden önce anne ve baba boşanırsa çocukta ergenlik sorunu olmaz. Çocuk 3-5 yaşlarındayken anne baba boşanırsa, çocuklar ergenlik döneminde saldırganlık sorunları ve okul başarısızlığı yaşarlar.
Çocukları 6-12 yaşlarındayken boşanan çiftlerin çocukları, ergenlik çağında okulu reddediyor. Kızlar kadınsı kimliklerini gereğinden fazla vurgularlar. Bu çocukların suçluluk oranı daha yüksektir.
Boşandıktan sonra dönüşümlü olarak anne ve babasının yanında kalan çocuklar, anne ve babalarından birinin yanında kalan çocuklara göre daha az sorun yaşarlar. Ebeveynlerinden uzakta yaşayan çocuklar, gerekli ilgi ve sevgi gösterildiğinde ve düzenli olarak ziyaret edildiklerinde daha az sorun yaşarlar.
katip:Betül Şahin
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]