Elbette her insanın çocuk yetiştirirkenki davranışları ve tarzı farklıdır. Ancak ebeveynlerin çocuk yetiştirme konusundaki tutumları ölçeklerle belirlenen farklı kalıplardan oluşmaktadır.
otoriter tarz:Ebeveyn bir dizi kural ve standart koyar ve çocuğun bu kurallara uymasını bekler. Bu kurallar ve beklentiler çocuğun olgunluk seviyesinin üzerindedir. Ebeveyn, çocuğun ihtiyaçlarına karşı duyarlı değildir ve sıcak bir şefkat tutumu yoktur. Aksine sert ve sağlam bir duruş var. Çocuğa kuralların neden konduğu ve bunları neden yapması gerektiği söylenmez. Çocuğa kendini ifade etme fırsatı verilmiyor, sadece ailenin koyduğu katı kurallar var. Çocuk bu kural ve sınırlarla yaşamaya zorlanır. Bu nedenle çocuğun kişiliği göz ardı edilir ve aile kuralları önemlidir. Bu şekilde yetiştirilen çocuklar güvensizdir ve kendi kararlarını veremezler. Kurallara uymadıklarında ezilen ve cezalandırılan çocuklar bunlar.
Gösterici otoriter (demokratik) tarz:Yukarıdaki gibi bazı kurallar ve beklentiler vardır, ancak buradaki fark, buradaki kuralların çocuğun seviyesine ve olgunluk düzeyine göre şekillendirilmiş olmasıdır. Çocuğa kuralların gerekçeleri anlatılır. Ebeveyn bunu yaparken duyarlı, ilgili, ilgi ve sıcaklık gösterir. Çocuğa kuralların neden konduğunu ve neden ve nasıl uyulması gerektiğini açıklayın. Bu kurallar belirlenirken çocuğun görüşü alınır ve herhangi bir baskı yapılmaz. Çocuğun düşünceleri takdir edilir ve kendilerini ifade etme fırsatı verilir, böylece çocuğun bu kuralları kabul etmesi daha kolay olur. Bu yöntem olumlu bir kişiliğin gelişimine katkıda bulunur. Çocuğun kendi kararlarını vermesine izin verilir.
İzin verici stil:Bu tarzda evdeki otorite çocuktur. Çocuk ilgi ve arzuların merkezidir. Ebeveyn, çocuğun isteklerini yerine getirmeye çalışır. En az belirli kural ve normlara sahip olan aile tutumudur. Ebeveyn hoşgörülü ve sıcaktır ama çocuğa sorumluluk almaktan kaçınan şımarık çocuk denir. Çocuğun istekleri adeta aile için bir rica niteliğindedir ve hepsi yerine getirilir. Aile bu şekilde çocuğun isteklerine boyun eğer ve çocuğun egemenliğini kabul eder. Ama bu tavır çocuğa gizliden gizliye zarar veriyor. Ailesi ne derse onu yapmaya alışmış bir çocuk, okulda, işte bir kuralla karşılaştığında bocalayacak ve uyum sağlayamayacaktır.
ihmal modeli:Aynı zamanda ilgisiz model olarak da adlandırılır. Bu, çok fazla çocuk, maddi zorluklar, geçim sorunları veya çocuğu kasıtlı olarak yalnız bırakmaktan kaynaklanır. Aile kendi derdiyle meşgulken çocuğu ihmal eder ve çocuk yalnız kalır. Çocuk sevgi ve ilgi görmez. Çünkü: aile kendi derdine düşmüş ve istemeden de olsa çocuğu bir kenara itmiştir.
katip:Nur ALP
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]