Bir kelimedeki seslerin niteliksel benzerliğine asimilasyon denir. Yakınsama, yan yana gelen sesler arasında olabileceği gibi, daha uzaktaki sesler arasında da olabilir. Hem ünlülerde hem de ünsüzlerde bulunur.
Ünlülerin benzerlikleri sırt ve düzlük uyumuna yol açıyor. Armoni konusu yukarıda anlatıldığı için burada sadece statik birleşimlerden bahsedilmiştir. Asimilasyon yönüne göre harmonik, progresif ve retrograd bağlantılar; Benzerliğin konumuna göre yakın ve uzak. Tam ve yarım yakınlıkları benzerlik derecesine göre sınıflandırmak mümkündür:
Aşamalı yakınsama: önceki ünsüz, aşağıdaki ünsüzün kendisine benzer olmasını sağlar: anlatmak>[annatmak]ımmm> [onnar]hata> [yatmış]Samanşek> [samanmk]Satın alsınlar>[alsınnar].
Retrograd yakınsama: Bir kelimedeki bir sonraki ünsüz, kendi başına bir önceki ünsüze benzer: tuzsuz> [tııssuz]kör > kör, aksi halde >[olmasa]depo> hangar, onbaşı>[ombaşı]pembe> pembe, tütsü>[tüssü]akşam yemeği>[yassı].
Mükemmel yakınsama: ünsüzlerin benzerliğidir. Söylemek yanlış>[yannış] -nn- ölçüsünde bir araya gelen -nl- ünsüzleri aynı oldu.
Yarı yakınlık: Bir kelimede yan yana bulunan bir ünsüz, diğerini oluşum noktasına çeker. Örneğin penbe kelimesinde /b/ /m/ sesi bir sonraki /n/ sesinin oluşum noktasına sürüklenmesi ile yapılmış ve kelime ambar halini almıştır. Ancak, kökenleri aynı olsa da, /m/ ve /b/ kulağa farklı geliyor. Bu nedenle benzetme eksiktir. Sözcük ‘abbar’ ya da ‘annar’ olsaydı, tam benzerlik meydana gelirdi.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]