Ünlemler, herhangi bir kelime ile gramer ilişkisi olmayan, duyguları açıklayan ve aynı zamanda dönüşlü seslerden oluşabilen kelime veya kelime gruplarıdır. ünlem işaretleri, gerçek ünlemler (uh, vay, vb.) ile davet ünlemleri (merhaba, merhaba vb.), soru ünlemleri (neden, neden gibi) ve görüntülü ünlemler (burada, daha fazla vb.), cevap ünlemleri (evet, hayır vb.) olarak sınıflandırılır.
Ünlem, insanoğlunun kullandığı en ilkel kelimedir. Edatlar ve bağlaçlar gibi belirli bir anlamı yoktur. Bu haliyle tek başına kullanıldığında bile cümle değeri taşır. Ancak çoğu zaman, açıkladığınız cümlenin başına veya sonuna koyarak bir cümleye belirli bir duygusal anlam katarlar.
Belirli durumlar karşısında genellikle ani tepkilerimizi ünlemlerle ifade ederiz: “Şaşırma, korkma, temkinli olma, sevinme, üzülme, isteksizce kabul etme, can sıkıntısı, rahatlama, cesaretlendirme, aşırı hayranlık, aşırı nefret, onaylama, bağırma, kınama, alay etme. . , hor görme, hasret, anma, acıma, şikayet” sadece ünlem işareti kullanarak ifade edebileceğimiz anlamlardan bazılarıdır.
Ünlem işaretlerini ses ve kelime olarak iki grupta inceleyebiliriz:
Ünlem sesleri: En önemli sesli ünlemler şunlardır: A! (aaa!), e! (ee!), Ey! (Ah ah! (Kapalı…!), Uf! , Ah! Ha! , Merhaba! , sen!
Örnek: Ah! nereye gidiyorsun? (şaşırmış, şaşkın)
Ayy! Hoş geldin Ayşe. (Beklenmeyene sevinin)
Zavallı adam! … (Acımak)
Ha..! unuttum ha! (Hatırlamak)
Ah bu insanlık! (kızma, tahammül etme)
Pekala, her neyse! (Kabul)
Pekala… Çok uzun sürdün! (sıkıcı)
Sözlük biçimindeki ünlemler: Sözcük biçimindeki en önemli ünlemler şunlardır: Oh! , Allahım ya Rabım! , Allahım ya Rabım! , gel! Bravo! , Acımak! Zıplamak! yoh! … Örnek: Maalesef cüzdanım yok! (kafa karışıklığı, korku)
Bırak onu! (hayal kırıklığı, can sıkıntısı)
iyi yaptım! iyi yaptım! büyük başarı. (takdir etme, övme)
Hoppala, bitti. (beklenmedik)
O odanın kapısını açma! (uyarı)
Çok küçük olması çok kötü! (Üzüntüler)
Tanrım yardım et! (dua eder)
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]