1. Yazılışları aynı, anlamları ve okunuşları farklı olan sözcükleri ayırt edebilmek için üzerlerine uzun ünlüler konur.
Örnek: adam (yokluk), adam (insan);
özel (sayı), özel (taklit, alışkanlık);
dünya (bilim), dünya (dünya, evren);
bilim adamı (bilen), bilim adamı (bilim adamı);
aşık (boğum kemiği), aşık (vurgu, tutkulu);
yargıç (bilgelik), yargıç (yargıç);
durum (piyasa), durum (durum, durum);
hala (babanın kız kardeşi), hala (şimdiye kadar);
Shura (orası), Shura (danışma kurulu).
Uyarı: İki kelimeyi karıştırmak mümkün olsa da killer (
2. Dilimize Arapça ve Farsçadan giren bazı kelime ve ekler g ve k ünsüzlerinden sonra gelen a ve u ünlülerinin üzerine konur.
Örnek: tekke, ğafur, kamp, makam, miras, nicar; dükkân, hikâye, kâfir, kağıt, hakkari, kadhim, mahkûm, yer, besmele, sakinlik, sükunet.
3. Göreceli i’nin belirtme durumu ve iyelik eki ile karıştırılmaması için kullanılır. Böylece (Türkçe) askeri ve askeri (okul), (İslam) din ve din (bilgi), (fizik) bilim ve bilim (tartışmalar), (Atatürk) resmi ve resmi (kurumlar) gibi farklı anlamlardaki kelimelerin birbirine karıştırılması önlenmiş olur. .
Oranı i olan kelimelere Türkçe ekleri eklendiğinde düzeltme işareti aynı kalır.
Örnek: millileştirme, millileştirme, formalizasyon, resmi.
4. Kişi ve yer adlarında ünsüzden sonra gelen a ve u ünlüleri de düzeltme işaretiyle yazılır.
Örnek: Haluk, Lâle, Nalân; Bala, Elâzığ, İslâhiye, Lâdik, Lâpseki.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]