Ondokuzuncu yüzyıl Fransa’sında romantik şiire bir tepki olarak ortaya çıkan Parnasse olgusu, gerçekçilik fikrini içinde barındırır. Parnasyan Şairler 1860 yılında Contemporary Parnassians adlı bir derginin etrafında toplandılar. Kendilerine Parnassian adını veren bu şairler, Romantizme karşı çıkarak şiirin gerçekçi olması gerektiğini savunuyorlar. Realist akımlarda olduğu gibi Parnasizm’de de pozitivizmden bahsetmek mümkündür. Parnasçılar, şiirin dış dünyasını nesnel bir bakış açısıyla yansıtmışlardır.
Parnasizm akımının özellikleri
* Asalaklıkta formun mükemmelliği büyük önem taşır. Parnassyen sanatçılar bu amaçla ölçü ve kafiye gibi biçimsel unsurları dikkatli bir şekilde kullanırlar.
* Bernese akımı şiirde büyük bir yenilik getirdi. Parnas şairleri bilim ve felsefeyi şiirde kullanarak şiire yeni bir soluk getirmişlerdir.
* “Sanat sanat içindir.” Kendi görüşünü savunan Parnasçılar, şiiri fikirlerin topluma iletilmesinde bir araç olarak değil, sadece “güzellik” olarak görmüşlerdir.
* Lirik şiirin hayali dünyası parnas tarafından reddedilmiş, bunun yerine nesnellik şiirlerde yerini almıştır.
* Parnas şairleri sembolizmdeki kapalı anlatım yerine açık ve net bir anlatımı benimsemişlerdir.
* Parnasist harekette şiirler sonelerle yazılır. Parnasçılar şiirin içeriğinden çok nasıl yazıldığına ve biçimsel güzelliğine önem verirler.
Parnas şairleri
– Theophile Gauthier
– François Cobb
– c. Maria de Heredia
Leconte de Lisle
– s. Prudome
Türk Edebiyatında Parnaszm
Akımın izlerini Edebiyat-ı Cedîde döneminde görmek mümkündür. Bu dönemde Sinab Shahabuddin Parnasizme uygun şiirler yazarak Parnasizmi edebiyatımıza kazandırmıştır. Tevfik Fikret ve Yahya Kemal de uygun şiirler yazarak aşırılık ilkelerini edebiyatımıza yansıtmışlardır.
Kaynak:
Tanpınar, Ahmet Hamdi, Ondokuzuncu Yüzyılda Türk Edebiyatı Tarihi, Çağlayan Kütüphanesi, 1997
Çiçli, İsmail, Batı Edebiyatında Edebi Akımlar, Akshak Yayınları, 2011
katip:Kanan Yıldırım
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]