Çoktanrıcılıktır. Birden fazla tanrı olduğuna inanmak. Toplumlar onlara farklı görevler verir. Yani hangi ilahın görev ve hangi konularda bilgi sahibi olduğu insanlar tarafından belirleniyordu. İnsanlar, tanrılar arasında işbölümü yaparak çıkabilecek çatışmaların önüne geçmişlerdir.
Çok tanrılı bir sistem olmasına rağmen, büyük bir Tanrı’ya inanırlar. Bu inanç en belirgin özelliğidir.
Din veya mitolojide tanrıların birliğine “tanrıça” denir. Bazı insani yetenekler tanrılara atfedilir. Bu yeteneklerinin dışında doğaüstü güçlere de sahiptirler.
Sümerlerin tanrılara büyük bir inancı vardı. Tanrılar, Marduk adlı tanrıda toplandılar. Marduk, Babil panteonunun başıdır. Ancak daha sonra çok tanrıcılık, Marduk’un fikrinin yayılmasını engelledi.
Yunan mitolojisi Olimposlular ve tanrıçalarla doludur. Güzellik tanrıçası, çoban tanrısı ve ağaç perisi çok tanrılı inançlara örnektir.
Romalılarda tanrılar kutsal ruhlardı. Bunlar “nomina” adı verilen görünmez ruhlardı. Romalılar “ebedi” bir ruha inanıyorlardı.
Hitit dininde tanrılar insanlar gibiydi. Fiziksel formları olan, yiyici ve intikamcı insan özelliklerine sahipti.
Frigler için önemli bir tanrıça Kibele’dir.
İslamiyet’ten önce Arabistan’ın tamamında şirkin etkili olduğu görülmüştür. Tanrılar, Tanrı’ya ulaşmak için aracılardı. Tanrı ile birlikte başka birçok tanrıya inandılar ve tapındılar. Eski Araplar Tanrı’nın varlığını kabul ettiler, ancak ona erişmek için putları tanrı olarak kabul ettiler.
yazar: Melis Yoğun tarafından yazıldı.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]