Hayatta kalmak ancak düzenli kalp çalışmasıyla mümkündür. Bu düzenleme, kalbin doğal kalp pili olan “sino-artrail düğümü” adı verilen bir odak aracılığıyla sağlanır. Bu odaktan ayrılan elektriksel uyarılar özel dokulardan geçerek tüm kalbe yayılır. Bu sisteme kalpteki “uyarı mesaj sistemi” denir.
Kalp piline kimin ihtiyacı var?
Bazen kalbin işleyişini düzenleyen sistem arızalanır. Bu, iskemik kalp hastalığında, aterosklerozda, kalbi besleyen koroner damarların daralmasında veya tıkanmasında görülür. Bir kalp krizi ayrıca iletim sisteminin arızalanmasına neden olarak bir pil takılmasını gerektirebilir. Piller genellikle geçicidir, çünkü kalp genellikle zaman tutma yeteneğini yeniden kazanabilir. Koşullar normale döndüğünde pil çıkarılır.
Tam iletim sistemi anormallikleri olan hastalarda kalıcı kalp pili takılması zorunludur. Bu bozuklukların nedeni genellikle tespit edilemez; Sistem yıpranmış görünüyor. Bozukluklar yaşlılarda daha sık görülür. Pil kullanan hastaların çoğu 65 yaşın üzerindedir.
Elektrik darbeleri düzgün bir şekilde iletilmediğinde, darbe yavaşlar. Bu duruma “kalp bloğu” veya “aritmi” denir. Bazı hastalar bayılma ve bilinç kaybı fark eder. Bazen kalp tamamen durur ve acil müdahale edilmezse hasta ölebilir. Bazı hastalarda nabız sürekli yavaşlıyor. Hastanın istirahatte herhangi bir şikayeti olmamasına rağmen hareket ettiğinde çok bitkin ve yorgun olur. Sonuç olarak, hareketleri büyük ölçüde kısıtlanır.
Kalp pili nasıl çalışır?
Birçok kalp pili türü vardır. Ancak hepsi aynı temel prensipte çalışır. Pil iki parçadan oluşur. Bunlardan biri olan elektronik kısım, kalbin ana pompaları olan ventrikülleri çalıştırmaya uygun yoğunluk ve sürede elektriksel impulslar üretir. Bu impulslar kalbe bir tel vasıtasıyla iletilir. Telin ucu ventriküllere gömülüdür. Uyaran yeterince güçlüyse ve tel ile ventrikül arasındaki elektriksel bağlantı iyiyse, her uyaran kalbin bir kez kasılmasına neden olur.
Başka bir uyaran üreteci, darbeler arasındaki aralığı ayarlamak için kalbe aynı tel üzerinden farklı uyaranlar gönderir. Bu şekilde cihaz, kalbin ne zaman attığını “bilir” ve kalp tekrar kasılmaya hazır olduğunda bir sonraki başlatma uyarısının verilmesine izin verir. Kardiyologlar kalp pillerini hızlandırmak için neredeyse her zaman bu sistemi kullanırlar.
Pil belirli bir tempoda, örneğin dakikada 60 vuruşta çalışacak şekilde ayarlanmıştır. Yani kalp kendi kendine çalışmıyorsa pil bir saniye bip sesi çıkarır. Kalp kendi kendine atıyorsa, pil yeni alarmı vermeden önce 1 saniye bekleyecektir.
Pil girişi:
Defibrilatörler iki tiptir. Birinci geçici sistemde tel özel bir iğne yardımıyla sağ kulakçığa sokulur ve genellikle omuzlardaki büyük damarların birinden geçirilir; Triküspit kapaktan (sağ karıncık ile sağ kulakçık arasında) geçer ve karıncığın sonunda kalp kasına dayanır. Bu işlem, telin doğru yerleşimini belirlemek için x-ışınları üzerinde takip edilir. Dokuya yapıştırıldıktan sonra uç kolayca çıkarılmaz. Diğer ucu ise gövde dışındaki bataryaya bağlıdır.
Kadrolu sistemde ise yerleştirme işlemi aynı esasa dayanmaktadır; Ancak tel aküye bağlandığında ve elektriksel iletkenliği yeterli bulunduğunda, akü deri altına açılan özel bir torbaya yerleştirilir. Bir kibrit kutusunun boyutuna rağmen, pil 10 yıl, bazen daha uzun süre dayanır.
Defibrilatörler birçok hastayı ölümden kurtarmış ve sık bayılma gibi yaşamı sınırlayan şikayetleri ortadan kaldırmıştır. Yaşlı hastalarda pil o kadar olumlu sonuçlar veriyor ki bu tedavi neredeyse her zaman tercih ediliyor. 90 yaş üstü hastalarda pil, ölümü geciktirmekten çok rahatsız edici semptomları gidermek için kullanılıyor.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]