Hepsi eski Mezopotamya bölgesinin piramit benzeri tapınakları tarzında antik yapılardır. Sümerler, Babilliler ve Asurluların dini inançları için kullanılan ve inşa edilen bu tapınakların en eski örneği M.Ö. 3500-4500 yılları arasında yapılmıştır. Mezopotamya’da tanrıbaşı anlamında karşılığını bulmuştur. Alttan başlanarak kademeli olarak küçültülerek oluşturulan, tepesinde teras bulunan bu tapınaklar, dini inancın da birer kanıtıdır. İlk yapının Sümerlere ait olduğu iddia ediliyor ancak hakkında net bir bilgi yok.
Dini inanışlara göre Mezopotamya’da ziguratı inşa eden kavimler bir tanrıya taparlar ve o tanrı için bir ev inşa edip ona adarlar ki, Tanrı onları hoşnut etsin ve korusun ve yaşamaları için gerekli olan suyu onlara göndersin. Bir tapınak için genellikle en uygun yer yüksek bir dağ veya büyük bir tepedir. Onlar için Tanrı zirvedeydi. Mezopotamya dağlık bir bölge değildi, dolayısıyla ziguratların oluşumu kademeli ve yukarı doğruydu. Ziguratların farklı ve ilginç yorumları var ama en yaygın ve en popüler yorumları paylaşmak istiyorum.
Herodot’a göre Zigguratlar:
Herodot’a göre her ziguratın tepesinde ibadetin yapıldığı ve inançların özgürce sergilendiği türbeler vardı. Ayrıca ona göre ziguratın yükseltilmesinin sebeplerinden biri de rahiplerin sel veya baskınlardan kaçmasıydı. Türbenin sadece 3 girişi vardı, bu da hem sıradan insanların hem de gereksiz insanların zigurata girmesini engelledi. Tapınakların içinde odalar ve yaşam alanları olduğu gibi bunların çevresine inşa edilen binalar ve küçük ölçekte de olsa kentleşme gerçekleşmiş olabilir. Bugün Marduk olarak bilinen en büyük zigurat Babil’den kaydedilmiştir. Yapılan araştırmalara göre zamanla çürütülen bu tapınağın 7 katlı, renkli ve tepesinde teras olduğu ortaya çıktı.
katip: Ali Ersoy
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]