Asıl adı “Veysel Şatıroğlu” olan, daha çok Aşık Veysel olarak bilinen baş şair, 25 Ekim 1894’te Sivas’ta doğdu. Annesi Gülizar, babası Ahmed Bey’dir. İki kız kardeşini de o yıllara damgasını vuran çiçek hastalığı nedeniyle kaybeden sanatçı, yedi yaşında aynı hastalıktan bir gözünü kaybetmiş. Geçirdiği ciddi bir kaza sonrasında diğer gözünü de kaybetmiş ve görme yetisini tamamen kaybetmeye başlamıştır. Oğlunun göremediği için arkadaşlarıyla oynayamadığını ve yalnız kaldığını gören Ahmed Bey, oğluna kendisini meşgul etmesi için bir bağlama aldı. Bağlavayı ilk kez babasının arkadaşı Çamşıhlı Ali’den öğrenen Aşık Veysel, ilk kez başka şairlerin türkülerini de çalmaya başladı. Yazdığı eserleri kırk yaşında çalmaya başlamış, o yıllardaki sevgililer gününe katılması ve Atatürk için söylediği şarkıyla ünü artmaya başlamıştır. Bu yıllarda sadece köyünde değil, Türkiye’de birçok yeri gezerek türkülerini tüm sınıflara ulaştırdı.
Şairin iki gözünü de göremeyen ve kararan annesi ve babası bu duruma çok üzülür ve diğer kardeşlerinin ona bakamayacağını düşünerek evlenmek isterler. Akrabalarının kızı Esma ile evlenen sanatçı geride bir olumsuzluk bırakmadı. Yeni doğan oğlunu kaybeden şair, daha sonra annesini ve babasını kaybederek küsmüştür. Üstelik eşinin başkasıyla olan evliliğini bozan sanatçı kendini türkülere adadı. Eşi gidince iki aylık kızı şairin yanında kaldı. Ama kız da oğlu gibi öldü. Sancılı hayatını türkülerle seslendiren şair, yakıp kavuran türkülerini hayranlarıyla paylaşarak bir nebze olsun acılarını dindirdi.
Çocuklarının ölümü ve eşinin gitmesiyle memleketinden ayrılan sanatçı, arkadaşlarıyla birlikte başka bir köye yerleşir. Ve arkadaşları tarafından dolandırılan şairimiz tüm parasını kaybeder. Ve parasız yaşayan sanatçımızın hayatı, 1931 yılında düzenlenen Halk Şiirleri Şenliği ile güzelleşir, maddi ve manevi güzellikleri yaşamaya başlar. Hayatını Gülizar adında bir hanımla birleştirir. Doğadan insan sevgisine, kederden yaşama sevincine, iyimserlikten umutsuzluğa, dinden siyasete, karşılıksız ve umutsuz aşktan birçok eser yazan ve seslendiren şairimiz, türkülerindeki kendine has yorumuyla bağlama okutmuştur. ve baka. 1941’den 1946’ya kadar köy enstitülerinde türküler. 1965’te Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin kararıyla özel bir kanun çıkarılarak ileri sürüldü.
Aşık Veysel hayatı boyunca Türkiye’nin hemen her yerinden sevgililerle tanışmış ve tanışmıştır. Sevilen halk ozanı, ölümüyle eş değerde her yaştan seveni tarafından ziyaret edilmiştir. Aşık Veyselin’in yanı sıra Veysel Şatıroğlu’nun eserleri arasında “Ala Gözlü Benli Dilber”, “Uzun İnce Bir Yoldayım”, “Arkadaşlar Beni Hatırlar” ve “Kara Toprak” adlı eserler en çok ilgi gören eserlerdir. bugün farklı sanatçılar tarafından sevilen ve tercüme edilen eserler, farklı şekillerde uyarlanmıştır ve özellikle genç nesil için çekicidir. Türkü denilince akla ilk gelen bir efsane olan halk şairimiz, “Hepimiz Yordun Oğullarıyız”, “Memleketin efsanesi oldum” gibi şarkılarla memleketine olan sevgisini dile getirmiştir. Aşıkların yaşadıklarını en güzel şekilde eserlerine aktaran sanatçı, “Senin aşkın beni dolaştırdı”, “Seylan olsam avcıyım”, “Sen olsan ben avcıyım” şarkılarıyla yaralı yüreklere şifa oldu. değil”, “Gönül Bir Güzeli Sevdi”.
Sevilen şairimiz de doğaya olan sevgisini ilk kez kaleme almıştır. Ülkesindeki ilk meyve ağacını dikerek diğer köylülere örnek olur. Zamanla memleketinde birçok çeşit meyve ağacı yetişmiş, bu da köylülerin bu şekilde para kazanmasına yardımcı olmuştur. Gözlerinin göremediğine dair kötü ithamlarda bulunan köylüler sonradan pişman olmuşlar ve şairimizin kör olmadığını, aksine gönül gözüyle en ücra noktaları bile gördüğünü söylemişler. Anadolu kültürünün temsilcisi, karanlık dünyaya parlak fikirler getirerek diğer sanatçıların idolü oldu. Ülkemizde farklı bir yerde yaşayan şairimiz 1973 yılında kanserden hayatını kaybetmiş ve aramızdan ayrılmıştır. Sözlerinin sadeliği ve saf Türkçeyi yansıtmasıyla farklı bir yerde olan sanatçı, dile düşmeyen şarkılarıyla ölümsüzleşiyor.
katip:Elif Açık Koz
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]