Meksika’dan arama kurtarma ekipleri: Kafamıza silah dayadılar

Meksika’dan deprem bölgesine gelen arama kurtarma ekibinin lideri, büyük güvenlik sorunları yaşadıklarını ve polisin tüm bunları izlemeye devam ettiğini söyledi.

6 Şubat’ta meydana gelen yıkıcı Kahramanmaraş depreminin ardından dünyanın dört bir yanından Türkiye’ye yardım geldi. Çok sayıda enkazda arama kurtarma çalışmaları yürüten gönüllüler arasında Meksikalılar da yer aldı. Yaşadığı depremler nedeniyle arama kurtarma konusunda tecrübe sahibi olan ülke, Türkiye’ye çok sayıda gönüllü gönderdi. Kurtarma sırasında Proteo adlı Meksikalı bir köpek de öldü.

Meksika ekiplerinden Topos Azteca’nın Meksika merkezli Uluslararası Arama Kurtarma Tugayı üyeleri, çok sayıda vatandaşı enkazdan çıkardı. 8 yıldır Meksika’da yaşayan Aydemir Taşova da bu tugayda yer aldı. Taşova da Türk olması ve Türkçe bilmesi nedeniyle Meksikalı grubun başına geçti. 25 yıldır arama kurtarma faaliyetlerinde bulunan Taşova, Meksika’da da kurtarma eğitimi veriyor.

Taşova, dün Meksika’ya döndükten sonra deprem bölgesinde yaşadıklarını Cumhurbaşkanı Barış Türkoğlu’na anlattı:

• Meksika’dan uçakla önce İstanbul’a sonra Adana’ya geldik. Adana’ya vardığımızda valizlerimizi alamadık. Yanlış uçak yüklendi. Personelin bagajı takip etmesine ve geldiğinde bize teslim etmesine izin veriyoruz. Ve askeri helikopterle Hatay’a gittik. Saat 2’de personel eşyalarımızı getirdi. Hırdavatımın bulunduğu çantanın tokasının kırık olduğunu gördüm. Bir arkadaşımız da çantasının kayıp olduğunu söyledi. Eksik ekipmanlarımız ise şu şekildedir: Leader Multisearch 8 (uwb radar + 3 sismik sensör + 1 termal + 1 renkli arama kamerası), Leader Hasty ms 2 (3 sismik sensör + renkli arama kamerası)

• İstanbul’dan arama kurtarma ve iple erişim konusunda uzman arkadaşlarımdan yardım istedim. Ekipmanlarıyla yanıma geldiler. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 112 Acil Çağrı Merkezi girişinde ikamet etmeye başladık. Neden çadırda değil de girişte kaldığımızı kısaca anlatayım. Nelere maruz kaldığımızı da daha iyi anlayacaksınız. İlk gün Afet ve Acil Durum Müdürlüğü bize gönüllü personel verdi. Bu süreçte bu kişilerle çalıştık. Bize yardım ettiler. Gece geç saatlerde sıcaklık sıfırın altına düştüğünde çadırlarını kurup dinlenmelerini söyledim. Ancak kendilerine çadır veya uyku tulumu verilmediğini söylediler. Yanıma 5 gönüllü alarak Afet ve Acil Durum Yönetimi’ne gittim. durumu izah ettim. Ekip olarak kamp malzemelerimiz var dedik. Ama bize atanan personelin çadırı ve uyku tulumu olmadığı için gönüllü personele çadır ve uyku tulumu siparişi verdim. Ayrıca bölgede elektrik olmadığı için jeneratör ve akü siparişimizi de taşıdık.
• (Çeşitli görüşmelerden sonra yönlendirildikleri kişi) Telefondaki kişi dışarıdan gelen arama kurtarma ekiplerine çadırları teslim etmediğini, kendimize bakmamız gerektiğini söyledi. Ekibin teçhizatı olduğunu, sadece afet ve acil durum yönetiminin görevlendirdiği personelin çadır ve teçhizatının olmadığını, donma tehlikesi yaşayabileceklerini söyledim. Ama ‘Efendim çadır yok ne yaparsanız yapın’ diyerek telefonu yüzümüze kapattı. Diğer eksikliklerimizi öğrenmek için depoya gittiğimizde bize akü veremeyeceklerini ve jeneratörü beklememiz gerektiğini söylediler. Ama battaniye verdiler.
• Uzun bir uğraştan sonra jeneratör aldıklarını söylüyor) Bugünü hatırlamıyorum. Sabahın dördünde 112 acil çağrı merkezinde birkaç saat dinlenmek için uykuya daldık. Enkazdan döndük ve yanlış hatırlamıyorsam o gün 55 yaşında bir kadını kurtarmıştık. 2 saatlik uyku süresi boyunca birisi veya birileri malzemelerimizi satın aldı: 3 kask (2 kask vizörlü), 3 far, 6.000 $, 1 profesyonel emniyet kemeri, 200 metre 11 mm kalınlığında reflektörlü siyah statik ip, bir kaz. Kuş tüyü tulum, 1 x 85L spor çantası, 2 x ağır taşıma çantası.
• Bunun dışında çantada bazı teknik aksamlar kayıp oldu ama onlar da hazır ürünler olduğu için eksik bildirmedik. Çevredeki polis ve askerlere durumu bildirdik. Bizi bir asker ve bir polis şefi ile görüşmeye zorladılar. Serinyol Jandarma’yı aradılar ama birkaç gün sonra acil kurtarma operasyonunda yer almamız gerektiğinden tutanak tutulabildi. Hatay’dan ayrıldığım güne (19 Şubat) kadar ekibimiz, mürettebatımız ve diğer personelimizin ekipman ve eşyalarının çalınması devam etti.
  

  kafamıza silah dayadılar

• Havari Oteli’nin enkazında tehlikeli bir durumdaydık. Yüzlerce kişilik bir grup (bize kabile olduklarını söylediler) bizi öldürmekle tehdit ettiler. Bazıları enkaza girip kurtarma çalışması yapmamızı istemedi. Çalışan bir makineye girip vücutlarını hızla şekle sokmayı amaçladılar. Saldırıya uğrama ihtimalimiz olduğu için ekibimi bölgeden çekmek istedim. Daha sonra gruptan birkaç kişi bize otelin ikinci katında bir yer gösterdi ve onları dışarı çıkarmamızı söylediler ve içinde altın ve döviz vardı. İtiraz ettiğimde silahı çıkarıp başıma doğrulttular ve beni öldürmekle tehdit ettiler. Polis, yardım talebimize cevap vermeden ayağa kalktı ve gitti. Daha önce Afet ve Acil Durum Müdürlüğü’nden bölgeye asker ve polis göndermeleri için yardım istedik. O bölgede saatlerce rehin tutulduk. Neyse ki Özel Harekat Polisleri olayı görünce otel çevresinde güvenlik önlemi alarak sağ salim ayrılmamızı sağladı.

Ardawan gelecek için çalışıyor

• Her şeyden önce tuz biber olan etkinlik, 19 Şubat Pazar günü saat 02.00 sıralarında gerçekleşti. Bizi otobüslere bindirerek başka bir bölgeye götürmek istediler. Sabah ayrılmak istemek, ekibin yorgun olduğunu bize bildirdi. Ama patron geliyor yapacakları bir şey yok diye binadan taşınacağız dediler. Sınıf arkadaşlarım otobüslere bindirilip yollandılar.
• Meksika Büyükelçisini olaylardan haberdar etmek ve çalışmalarımızdan haberdar etmek için gerekli olduğu için geceyi 112 Acil Çağrı Merkezinde geçirdim. Ankara’ya transferim için herhangi bir yardım sağlanmadı, ekibimin nereye transfer edileceği konusunda bilgi verilmedi. Daha sonra ekiple bir telefon görüşmesi yaptığımda biraz rahatladım. Benimle sosyal medyadan iletişim kuran kişiler tarafından Ankara’ya götürüldüm.