İkamet ettiği yeri değiştirmeyen depremzedeler, oy kullanmak için memleketlerine dönüyor.

Malatya’daki depremde oğlunu kaybeden Rahim Yeşilçayer, “21 yıldır çok şey yaşadık. 15 Mayıs hepimiz için güzel bir gün. Malatya’ya BİR OY için gideceğim çünkü yönetimi istiyorum.” Lise mezunu Alikan Balık, Ankara’ya gelen 19 yaşındaki şunları söyledi: “Bu seçimde ilk defa oy kullanacağım. Oy kullanmak için tekrar Adana’ya gideceğim. Bu hükümetin değişeceğine eminim. Buraya geleli birkaç ay oldu ve hala iş bulamıyorum. Değiştireceğiz ve başka seçeneğimiz yok.”

6 Şubat Kahramanmaraş’ta iki büyük depremin yerle bir ettiği kentlerde depremin sonuçları devam ediyor. Hayatın henüz normal akışına girmediği kentlerde nasıl oy kullanılacağına ilişkin kaygılar dillendiriliyor.

Memleketlerinden ayrılarak Ankara’ya gelen depremzedeler, o gün yaşadıklarını hatırladıklarında gözyaşlarını tutamazlar. Ancak deprem bölgesine geri dönüp tekrar oy kullanacaklarını söyleyen depremzedeler, bir daha aynı şeyleri yaşamamak için “değişmesi gerekiyor” diyerek ANKA haber ajansına konuştu.

Malatya’daki depremde oğlunu kaybeden Rahima Yeşilçayer, “Oy verme anında devlet bizi hep görüyor ama depremde bizi görmedi. Depremde oğlumun cesedi çamurlu suyla yıkandı.” Öğretmene oğlumu çamurlu su ile yıkadınız mı dedim, evet dedi, çok şanslısınız çünkü bazı cesetler yıkanmamış. “Bazı mezarlar parça içermiyordu” dedi. Teşekkür ederiz dedik. İnsan ölümüne şükreder mi? Ama yaptık. Ondan sonra kimse yanımızda olmadı. Kendi başımıza bir şeyler yapmaya çalıştık. Oğlumun evi yıkıldı. Buraya geldim. Dağıldık, yerlerinde kimse yok ama bu şartlar altında yeniden oy kullanmak istiyoruz.”

“Yönetimi değiştirmek istediğim için bir oy kullanacağım.”

Devletin yanlarında olmadığını söyleyen Yeşilgayer, “Devlet yanımızda değildi. Burada olduğumuzu biliyorlardı. Oylamaya çağırıyorlar, soruyorlar ama taziyeye, geçmiş olsun diye gelmediler. Biz geldik. her şey bu devletin aleyhine ama onların da bir şeyler yapması gerekiyordu.” Ama artık bu yönetimin değişmesi gerekiyor. 21 yılda çok şey yaşadık. 15 Mayıs hepimiz için güzel bir gün. Malatya’ya bir oy için gidiyorum, çünkü ben yönetim değiştirmek istiyorum, CHP gönderiyor, başvuru yaptık, cevap verdiler.”

Depremin ardından ilk kez memleketine giden Rahma Yeşilgayer, 16 yaşındaki torununun aynı travmayı tek başına kaldıramayacağını düşündüğü için refakatçi olarak katıldığını söylüyor. Yeşilgayer, “Bütün kadınlara şunu söylüyorum. Siz siz olun, bu yönetimin sizin haklarınızı koruması için değişmesi gerekiyor. Eğer çocuğu bir anne büyütüyorsa bence kadınlar yönetimi değiştirebilir” diyor.

“Birkaç aydır buraya geliyorum ve hala iş bulamıyorum.”

Adana’daki depremden zarar görerek ailesiyle Ankara’ya gelen lise mezunu 19 yaşındaki Alikan Balık, geleceğini düşündüğü için memleketine oy kullanmaya gideceğini söyledi. Alican Balık dedi ki:

Bu seçimde ilk kez oy kullanacağım. Oy kullanmak için tekrar Adana’ya gideceğim. Bu benim ilk oyum. Bu hükümetin değişeceğine eminim. Genç yetişkinler olarak işsizlik hakkında düşünmeye başlarız. Buraya geleli birkaç ay oldu ve hala iş bulamıyorum. İş veriyorlar ama teklif ettikleri iş sadece hamallık ve verdikleri para bu işe denk gelmiyor.”

“Bu kaderi değiştirmeliyiz.”

Yurtdışındaki akrabalarının yaşam standartlarının iyi olduğunu kaydeden Balık, “Hepsinin durumu çok iyi. Evleri, arabaları var. Neden onlar gibi olamıyoruz? Neden bu kadar rahat yaşayamıyoruz?” Bunu değiştirmekten başka çaremiz yok.” Bunu değiştirmeliyiz dedi. Kader.”

Öte yandan Zeynep Balık, Malatya’daki depremde ailesinden pek çok kişiyi kaybettiğine değinerek, şunları söyledi:

“En büyük ağabeyim, iki yeğenim, teyzem ve kuzenlerim bir aile olarak kaldılar. Çok canımızı kaybettik. İyi geçiniyorduk. Üç gün Allah görüyor yardım alamadık. Gece, köpeğin dışarıda durduğu bir durum değil.” Bu insanlar dışarıda hep titriyor. Şu anda evde kalan 5 kişi var. Bu seçimde oy kullanacağız. Araba verdiler. Gerçekten bir şeylerin değişmesini istiyoruz. Biz kadınların hiçbir hakkı yok. Biz kadınlar hep eziliyoruz, hep eziliyoruz. Bir şeyleri değiştirin, bu kadar yeter.”