Birinci yılın çocuklarında dünya bilgisi yöntemi sözlüdür. Çocuk ne bulursa ağzına atıyor. Çünkü emmek emzirme kadar aynı zamanda haz veren bir süreçtir. Ayrıca, genellikle yaşamın ilk aylarında işten çıkarılma döneminde başlar.
Çocuklarda görülme sıklığı %15-60 arasındadır. Açlık arzusunun gıda dışı emmeyi motive edebileceği ve duygusal yoksunluğun parmak emmeye neden olabileceği öne sürülmüştür. Uyku, bebek ve çocuk için zorlu bir süreçtir. Bebek uyurken emmek bu gerilimi azaltan önemli bir işlevdir. Bebeğin o esnada düzenli olarak sallanması, emziği sıkması veya emmesi gibi uyarılmaların parmak emmeyi engellemeye yardımcı olabileceği vurgulanmaktadır. Uyuyan bir çocuğun uyurken parmağını emerek elini çekmesi uygundur.
Bu bilgiler doğrultusunda aşağıdakiler de önerilebilir; Çocuğunuzun yaşındaki çocuklarda, stresli durumlarda (uyku, yalnız kalma, yoğun heyecan, neşe veya diğer yoğun duygular) başparmak emme olasılığı daha yüksektir. Çocuğunuzun parmak emmesi, yaklaşık 4 yaşından sonra sorun çıkarmaya başlayacak olan ruh sağlığından çok ağız ve diş sağlığında sorunlara neden olabilir; Bu amaçla çocuğun bu dönemlerini anne babanın yardımıyla atlatmak (ebeveynin elinden tutarak uyumak, hikaye anlatmak, elini oyalayacak bir oyuncakla uykuya dalmak ya da gün içinde bu oyuncağı elinde tutmak) , basit bir dille çocuğun parmaklarını emmekten hoşlanmadığını açıklamak (özellikle kreşe gitmek). Ortaokul çağındaki çocuklarda arkadaşlarına karşı küçümseyici tutumların, çevresel güçlüklerin (kardeş doğum, bakıcı değiştirme, kreşe başlama gibi) ve bu önerileri daha rahat bir dönemde uygulamalarının etkili olduğu not edilebilir. Bazen çocuklar ebeveynlerinin dikkatini çekmek için bu davranışı sürdürebilir.
Anne babaların sürekli “parmağını ağzından çek ya da em” uyarıları bu tür çocukların istediği türden bir ilişkidir. Bu ilişkinin kırılması diğer önerilerle etkili olur.
Bebekler ve çocuklar özellikle parmaklarını emerler. Tırnak yemek için de kullanılan acısız ojeler parmak emmeyi engeller. Sinirli çocukların (aynı zamanda uyku, iştah ve yemek yeme sorunları da yaşayan) bu telkinlere rağmen davranışlarını bazen sürdürdükleri belirtilmektedir. Bu gibi durumlarda, bir çocuk psikoloğundan tavsiye alınabilir.
yazar: Anais Ecker
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]