Samandağlı bir depremzede; ANKA haber ajansına depremin ilk gününden itibaren yaşadıklarını anlattı. Vatandaş dedi ki:
“Uyanık olduğum için başkalarının dehşetiyle yüzleşmedim. Deprem sabahı sahaya çıktık. Ayakkabımı, yağmurluğumu giydim. İnsanların yardımına koştuk. Afet ve acil durum yönetimi yoktu. departman, sabah sadece Sahil Güvenlik ekipleri ve başka kimse yoktu, polis bile.” Depremzede sözlerine şöyle devam etti:
“İnsanlar resmen ölmek istediler, soğuktan ölmeleri istendi, o kadar. Bunu göze alıyoruz, kabul etmiyoruz.
Mahmoud Tanal: E-devlet üzerinden yabancı ve yerli seçmen kaydı sorgulaması yapılamıyor.
“İnsanlardan resmen ölmeleri istendi, soğuktan donsunlar istendi o kadar. Biz bu konuya isyan ediyoruz, kabul etmiyoruz. çiviler.”
“Bir karışıklık oldu ve dürüst yardım hak ettiği puanlara dağıtılmadı.”
Hatta Samandağ’da yardımlar engellendi. Ama şu avantajımız var. Dünyanın her yerinde çalışanlarımız var. Hem yönetim noktalarında hem de ticaret noktalarında personelimizin verimliliği sayesinde dördüncü günden sonra yerel yardım aldık. Ama Samandağ halkımız bu bağışları yaptı. Uyuşukluk ve kafa karışıklığı yaşandı ve hak ettikleri noktalara uygun yardımlar dağıtılmadı. 10 gün sonra büyük şehirlerden gelenler depolar kurdu ve dağıtım düzenli hale geldi.
“Depremde bile basamak muamelesi gördük. Bundan nasıl taviz veririz, hakkımızı nasıl gideririz mümkün değil.”
Dördüncüsü elektrik geldi, internet geldi ve dünyayla bağlantımız koptu. Türkiye’deki basına da kızgınım. Burada deprem olduğunu dünya dördüncü gün öğrendi. bu ne? Adı neden Antakya ya da Samandağ değildi? Diğer taraflar hep gösterildi. Depremde bile üvey evlat muamelesi gördük. Bunu nasıl affedeceğiz? Haklarımızı nasıl alacağız? olmaz.”
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]