Depremde saat 30 sıralarında kurtarılan Eylül’ün dokunaklı hikayesi

Depremde evi yıkıldıktan 30 saat sonra kurtarılan 10 yaşındaki Eylül’ün hikayesi yürek burkandı. Anne ve babasının kendilerini korumak için Elul’da saklandıkları, bu sırada beton bir bloğun altına gömülerek öldükleri ortaya çıktı. Gümüşhan Belediye Başkan Yardımcısı Mustafa Demir o anları şöyle anlattı: “Eylül’de yastık mı halı mı zannettik annesi çıktı. Depremde Eylül’ü annesi kurtarmaya çalıştı ben de kurtarmaya çalıştım.” onu kurtar ve baba onlar için bir kalkan oldu.

Kahramanmaraş’ta 6 Şubat’ta meydana gelen 7,7 ve 76 büyüklüğündeki depremler nedeniyle bölgede görev yapan Gümüşane Belediyesi itfaiye ekipleri, arama kurtarma çalışmalarına destek vermek için bölgeye gitti. Adıyaman’da 1071 Malazgirt Mahallesi Sokak’ta bulunan 5 katlı binanın enkazından 30 saat sonra ekipler Eylül Klima Bali’yi kurtararak anne ve babasının cesetlerini buldu.

Hastanede tedavi altına alınarak taburcu edilen küçük Eylül daha sonra yakınlarına teslim edildi. Ölümünden sonra ebeveynlerin kızlarını korumak için üzerlerine saklandıkları, kızlarının ise bir beton bloğun altına gömüldüğü ve öldüğü ortaya çıktı.

YASTIK YA DA HALI SANMIŞTIK…
Eylül İklim Bali’yi kurtaran ekipte yer alan Gümüşhan Belediye Başkan Yardımcısı Mustafa Demir, “Sesi duyunca Eylül’ü duyduk. Eylül ‘Ben buradayım’ diye bağırıyordu.” “İşimize başladık. Çalışmalarımıza başladık. Eylül’ün yüzünü incitmeyecek şekilde.. Bebeğimizin yüzünü gördük. Gözlerindeki ışıltıyı görünce ekip olarak duygulu anlar yaşadık.

Annesi depremde Elul’un üzerine düşüp onu kurtarmaya çalışırken, baba onlara kalkan olmuştur. Eylül’e, anne ve babasının ölümünü anlamaması için zarar görmemesi gerektiğini söyleyerek yüzünü kapatacağımızı söyledik. Elul I’in annesini taşımak zorunda kaldık. Eylül olduğu için hemen aldık. Eylül’e babasını göstermeden dışarı çıkardık.”

Bir kitap gibi ağlıyoruz
Öte yandan İtfaiye Amiri Mehmet Aydın, enkazın arasında bulduğu kitaptan çok etkilendiğini belirtti. “Önemli küçük bir saygı yerimiz var ve oraya koyalım dedik. Kitaba giren tüm arkadaşlarımızın imzaları. Bu kitap bizi çok duygulandırdı. Tıpkı kitaptaki gibi, okurken ağladık. gitti ve geri döndüğümüzde ağladı.”