Çocuk doğduğu andan itibaren sürekli bir büyüme ve değişim halindedir. 0-6 ayda çok hızlı büyür. Sonraki büyüme aşamaları zaman zaman değişir. Çocuk iki yaşına geldiğinde bebeklik ve çocukluktan çıkma sürecine girmiş olur. Bu her çocuk için aynı zaman dilimi olmayabilir. Bazı çocuklar 1,5 yaşından sonra çocukluğa geçişin sancılarını yaşayabilirler. Genel olarak 1,5 ile 3,5 yaş arasındaki dönem ilk ergenlik olarak adlandırılır. Bu süreç kolay değil. Sadece bebek değil, ebeveynler de bu dönemde zorlanmaktadır.
Çocuk iki yaşına geldiğinde anne sütünden ayrılmış, birçok dişi tamamlanmış, dil gelişimi çerçevesinde sorunlarını anlatabilecek kadar kelime dağarcığına sahip olmuştur. Artık çocuk yürüyor, koşuyor, tırmanıyor, zıplıyor ve kendisine söylenenleri anlayacak bir duruma geldi ama anne babalar bu süreçte rahatlayacaklarını düşünürken farklı bir dönemle karşı karşıya kalıyorlar. Bu kez babalar ve oğullar arasında psikolojik bir savaş başlar. Büyük değişiklikler iki yaşında başlar. Peki nedir bu değişiklikler?
2 yaşında değişiklikler
1- uzlaşmazlık
2- gece geç saatlerde uyumak
3- Yeme
4- sinirlilik
5- huysuzluk
Ayrıca bu ağlama krizleri çok sık görülür. Çocuk her istediğini ağlayarak gerçekleştirmek ister. Vasiyetini yerine getirmezse kendisine, anne ve babasına, oyuncaklarına ve malına zarar verebilir.
Anne babalar bu dönemde çocuklarına nasıl davranmalı?
Öncelikle sabırlı olmalı ve çocuğun büyümeye başladığını kabul etmelidirler. O artık bir çocuk değil, o bir çocuk. Çocuklarla iletişim kurmanın en doğru yolu onları küçümsemek değil, seviyelerine inmektir. Örnek davranış gereklidir. Bir çocuk için en büyük rol model, birlikte yaşadığı yetişkinlerdir. Acımasız davranışlardan, şiddetten ve kötü sözlerden kesinlikle kaçınılmalıdır.
Ağır cezalar onarılamaz yaralar bırakabilir. Çocukla konuşmak, ona neyin doğru neyin yanlış olduğunu söylemek gerekir. Cezalandırılmamalı, ödül verilmeli ve hem bir büyüğümüz hem de bir dostumuz olarak yaklaşırsak daha olumlu sonuçlar alınabilir. Çocuklar oyun oynamak için çok zaman harcamalıdır. Çocuk inatçı olmamalıdır. Bu ne çocuğa ne de aileye fayda sağlar.
Çocuk yetiştirmek bir sorumluluktur. Büyük çaba ve fedakarlık gerektirir. Her anne-baba çocuğuna psikolog muamelesi yapamaz ama iletişim çağında bir nesil olarak ele alınamayan durumlarda gerekli bilgilere kolaylıkla ulaşılabilmektedir. Böylece bu sıkıntılı zamanlar daha kolay atlatılabilir.
yazar:Sarpil Altunyay
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]