Asıl adı İsmail Kemalattin Demir olan büyük Türk romancısı, Türk edebiyatının en üretken yazarı olarak biliniyor. Yazarın 15 Nisan 1910’da İstanbul’da dünyaya gelen babası, II. Abdülhamid’in yardımcısıydı. Diğer çoğu yazar gibi edebiyat kariyerine gazetecilikle başladı. Esir Kasaba Halkı, Yorgun Savaşçı ve Ana Vatan ve daha birçok eser literatüre girmiştir. Marksizmi Türk toplumuna uyarlamak için uygun bir terminoloji oluşturmayı amaçladı.
İlköğrenimini farklı okullarda, ortaöğrenimini Kasımpaşa’daki Cezayir Hassan Paşa Lisesi’nde sürdürdü. Galatasaray Lisesi’nde okurken eğitimini yarıda bırakarak çeşitli işlerde çalıştı. İstanbul’da çeşitli gazetelerde çevirmen ve redaktör olarak çalıştı. Daha sonra Karagöz gazetesinin yazı işleri müdürü olan Kemal Tahir, Tan gazetesinde yazı işlerine başladı.
Eşi ve arkadaşları vasıtasıyla tanıştığı yazar ve aydınlar sayesinde sosyalist fikirlerle tanıştı. Nazım Hikmet ile dostluk ilişkisi kurdu.
Nazem Hikmet, Hikmet Keviljemli ve diğer birçok solcu yazarla birlikte donanmayı isyana kışkırtmaktan hapis cezasına çarptırıldı. Evinde yapılan aramalarda bulunan 72 kitabın tamamı sosyalizm, Marksizm ve komünizm üzerineydi. 12 yıl Çorum, Çankırı, Karşehir, Malatya ve Nevşehir cezaevlerinde yattı. 1950’de çıkarılan genel af sayesinde nihayet hak ettiği özgürlüğe kavuştu. 1955 yılında ilk romanı Sağırdere’yi kendi imzasıyla okurlarının beğenisine sundu. Ancak bu kitap umduğu başarıyı yakalayamadı. Asıl ününü Rahmet Yolları Kesikler adlı romanıyla yakalamıştır. Bu romanın beğenilmesinin nedeni, eşkıya rejimine karşı devletin yanında yer almasıydı. Doğu devlet tipi fikrini ortaya atan yazara göre tarih, Doğu ve Batı’da çok farklı şekillendi. Osmanlıcılığı anlamak, Türk toplumunu anlamakla eşdeğerdir dedi. Kendini yoğun tarih çalışmalarına adayan yazar, Batılılaşma düşüncesine dayanamadı. Bu tür girişimlerin ülkeyi durma noktasına getirdiğine inanıyordu. 1960 yılında Dost dergisi tarafından yapılan bir ankette Yılın Romancısı seçildi. 1968’de TDK Roman Ödülü’nü kazandı.
Devlet Annesi adlı kitabı çıkınca basıldıktan sonra basıldı. Büyük tartışmalara neden oldu ve manşetlere taşındı. Sol görüşlü aydınlar onu faşist olmakla suçlarken, Kemalistler onu Osmanlı İmparatorluğu’nu gereğinden fazla övmekle suçladılar. Ancak görüşlerinden vazgeçmedi. Tartışmacı, sınır tanımayan bir kişiliğe sahipti. 21 Nisan 1993’te memleketi İstanbul’da toprağa verildi.
o çalışıyor:
* Sağırdır (1955)
* Esir Şehrin İnsanları (1956)
* Kordoman (1957)
* Merhamet Yolları Geçti (1957).
* Yedi Sinar Tepesi (1958).
* Köy Kamburu (1959)
* Esir Şehrin Tutsağı (1961).
* Bozkır Özü (1962).
* Ölümcül Keleş (1962)
* Devletin Annesi (1967).
* Ödüller (1974).
* Koğuş Eşleri (1974).
Kaynak:
https://www.turkedebiyati.org/kemal_tahir.html
https://www.biyografi.net.tr/kemal-tahir-kimdir/
yazar: bronzlaştırıcı tonik
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]